Oude liefdesbrieven

Snikkend zit ik met het doosje in mijn handen op de trap. Hier was ik niet op voorbereid geweest, toen ik zei dat ik mijn oude schoolspullen wel even van zolder zou halen. Zoekend naar de doos, vond ik een andere doos. Zodra ik die in mijn handen had, kwamen de emoties los.

Wat was het lang geleden, of leek dat alleen maar zo? Wat waren we gelukkig samen. Als dat zo was, waarom duurde het dan maar twee maanden? In mijn geheugen was het veel langer. Of zou dat zijn omdat hij me nog jaren liefdesbrieven stuurde?
Waarom liep het ook alweer mis? Was ik degene die er een punt achter zette? Dat kan ik me nauwelijks herinneren. Ik herinner me alleen het geluk dat we deelden. Maar waarom stromen de tranen nu dan over mijn wangen? Er moet een reden zijn geweest voor de breuk, die ik volledig verdrongen heb.
Hij heeft me niet bedrogen, zover ik weet. O, ik weet het al. Hij ging gewoon weg.

Zonder iets te overleggen, vertelde hij me op een morgen, toen we nog na lagen te gloeien in elkaars armen, dat hij over een week naar Afghanistan zou gaan. Ik herinner me dat ik nog stotterend vroeg voor hoe lang en dat hij antwoordde dat hij niet van plan was ooit nog terug te komen.
Hij heeft me nooit gevraagd of ik mee ging. Hij zette op dat moment gewoon een punt achter onze relatie. Later voelde die punt voor hem blijkbaar als een puntkomma, gezien de vele brieven die ik nog van hem gekregen heb. Brieven vol verlangen naar mij en naar de ware liefde die ik blijkbaar voor hem was.
Hij heeft me ook in zijn brieven niet gevraagd te komen. Ik snapte er niets van. Ik heb hem eerst nog wel teruggeschreven, maar ik ben daar na een paar weken mee opgehouden. Ik kon het niet, houden van iemand die niet bij mij wilde zijn. Ik heb ze wel allemaal gelezen en zorgvuldig bewaard. De stroom brieven eindigde zonder aankondiging.
Ik heb me een paar maanden afgevraagd of hij misschien overleden was, maar ook dat heb ik weer losgelaten.

De doos is met me mee verhuisd, toen ik ging samenwonen en trouwen en heeft al die tijd op zolder gestaan, zonder dat ik er nog weer aan dacht.
Tot ik hem vandaag ineens in mijn handen heb en niet meer los kan laten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.