Dag 1537

We zijn nu al jaren onderweg om die vervelende draak te bereiken en te doden. Het schiet echt niet op, we zien de berg niet dichterbij komen, terwijl we toch echt hele dagen lopen. Herman en ik zijn het inmiddels wel een beetje zat. Onze schoenen zijn versleten en onze voeten doen zeer.
Maar ze zeggen dat we niet mogen opgeven.
Ze zeggen dat onze wereld anders door deze draak zal worden vernietigd.
Ze zeggen dat wij echt de enigen zijn die hem kunnen verslaan.
Ze zeggen dat hun lot van ons afhangt.
Ze zeggen behoorlijk veel.
Ondertussen lopen wij ons de hele dag het apezuur en mogen zij rustig thuis blijven en voor de tv hangen.

Claudette begint ondertussen ook op mijn zenuwen te werken. Ze denkt dat zij, als beeldschone vrouw, door de rest van het gezelschap op handen gedragen moet worden. Nou, niet dus! Ze mag dan een machtige elf zijn, maar haar divagedrag werkt bij mij averechts. Ooit, in het begin van de reis, voelde Herman zich duidelijk tot haar aangetrokken, inmiddels heb ik hem ervan kunnen overtuigen dat zij niet belangrijk is.
Zij gaat straks die draak niet doden, daarvoor heeft ze niet het goede bloed door haar aderen stromen. Wij, de broers Debruin, zijn degenen waar alles om draait. Zij is niet meer dan entourage, leuk voor de foto’s. Toen we destijds vertrokken voor onze zoektocht, dachten we dat het belangrijk was dat we sterke vechters en goede boogschutters meenamen. Ondertussen hebben ze nog geen vijand hoeven te verslaan en zijn de krijgers op dat vlak behoorlijk nutteloos gebleken. En als je dan, zoals Claudette, niet wilt meehelpen met het sjouwen van de spullen, dan heb je geen toegevoegde waarde. Alleen Hakan de Trol lijkt nog open te staan voor haar charmes.

Vanmorgen hebben we met zijn allen de inhoud van onze rugzakken eens nauwgezet bekeken en alle overbodige spullen weggegooid. Daar kwamen de meest bizarre dingen uit, maar niet veel wat we misschien zouden kunnen gebruiken. Het enige dat we uiteindelijk bewaard hebben, zijn de zwaarden en onze mobiele telefoons. Het is wel jammer dat we hier, in het land der dwergen, geen bereik hebben. Het zou goed zijn om weer eens onze status op Facebook te kunnen bijwerken. We hebben best veel volgers, die moeten we natuurlijk wel op de hoogte houden.
Het voelt niet goed dat zij op dit moment volledig afhankelijk zijn van de foto’s die gemaakt worden door toevallige passanten en inlanders. Die maken hier toch vooral selfies met de lieftallige Claudette. Dat geeft niet echt een representatief beeld van onze groep.

Gelukkig verwachten we morgen weer in mensenland aan te komen. Dan kunnen we weer zelf de status op Facebook bijwerken en kan ik ook eindelijk de logboekpagina’s van de afgelopen vijfenveertig dagen online plaatsen.

Met dit verhaal heb ik meegedaan aan de Fantasy micro-schrijfwedstrijd van Schrijven Online. Het heeft daarbij de vierde plek gehaald, met een mooi juryrapport:
‘Leuke parodie op het queeste-gebeuren. Teveel een persiflage om te kunnen winnen, daar mist het toch subtiliteit voor. Wel goed doorgedacht.’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.