Wegversperring

Bijna honderd kilometer stond er op de teller. Zoveel had die nog niet eerder aangegeven. Peter had in het verleden regelmatig tourtochten met een stel vrienden gefietst, meestal niet langer dan een kilometer of zestig. Zijn ambitie om iets harder en iets verder te fietsen werd echter niet door hen gedeeld. Daarom had hij zich vandaag voor het eerst aangesloten bij een andere groep, allemaal ervaren toerrijders, die hun hand niet omdraaiden voor een paar extra kilometers.
Hij kon merken dat hij aan het eind van zijn Latijn was. Het kostte moeite om de rest bij te houden. De kop overnemen was er al een kilometer of dertig niet meer bij. Het was hem tegengevallen, hij had verwacht deze oude knarren wel bij te kunnen houden.

‘O, shit.’
Peter moest vol in de remmen, toen de groep ineens stopte. Opgelucht dat hij niet op het asfalt lag, probeerde hij het gesprek te volgen.

‘Als we de omleiding nemen, is het minstens tien kilometer extra.’
‘De kans bestaat dat we straks toch moeten omkeren.’
‘Vast niet, er is altijd wel ruimte voor een fietser. Desnoods lopen we een stukje.’
‘Wie is er voor om rechtdoor te gaan, met alle risico’s van dien?’
Peter hing half over zijn stuur en had geen idee waar het over ging. Hij wist wel dat tien kilometer extra hem wat veel van het goede leek. ‘Gewoon de kortste route,’ riep hij naar de man die de leiding leek te hebben.
Voor in de groep barstte meteen een bulderend gelach los. Peter kon zich niet aan de indruk onttrekken dat ze hem uitlachten.
‘Zijn er nog tegenstemmers?’
Het bleef stil, op wat gegrinnik na.
‘Dan gaan we rechtdoor.’

De groep zette zich weer in beweging. Peter sloot naadloos aan en zorgde ervoor dat hij goed in het wiel bleef van de rijder voor hem. Ze mochten hem dan uitlachen, maar ze zouden hem niet lossen. Het leek erop dat er even iets rustiger gereden werd. Peter pakte zijn bidon en zette hem aan zijn mond. Leeg. Nu het tempo wat lager lag, durfde hij de reservebidon wel uit zijn rugzakje te pakken.
Hij verdeelde zijn aandacht tussen zijn voorganger en de inhoud van zijn rugzak.
Gevonden!

Dat is het eerste wat hij zich herinnert, op het moment dat hij zijn ogen opendoet in een ambulance. Hoe hij ook zijn best doet, hij herinnert zich niets over een wegversperring.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.